Test BMW 440i M Performance – ale ciacho!

Tylko na niego popatrzcie! Jaki on muskularny, jaki przystojny! Do tego pochodzi z dobrej rodziny, z tradycjami, ma bogate wnętrze oraz niezwykle subtelną i delikatną osobowość. Normalnie ideał! Ale kochane, niestety nie jest wolny. Nie że zajęty… Nie jest wolny, bo to wyjątkowo szybki osobnik!

Subtelna i smukła sylwetka to znak rozpoznawczy naszego bohatera. Długa maska, łagodnie opadająca linia dachu, bagażnik zakończony lotką wykonaną z karbonu – ten wygląd robi wrażenie! Jego muskulatura została podkreślona pakietem M Performance, który obejmuje karbonowe dodatki, takie jak właśnie tylny spojler, dokładka do przedniego zderzaka, czy specjalne osłony zewnętrznych lusterek. Są jak tatuaże na jego wysportowanych ramionach. Specjalnie zaprojektowane nakładki progowe podkreślają talię, a całości dopełniają bajeczne, dwudziestocalowe felgi. Choć wygląda jak osiłek, jego wnętrze nie jest puste. Nie dajcie się zwieźć jego powierzchowności. Wnętrze ma tak bogate, że mógłby nim obdarować kilku kolegów, jednak to kombinacja cech charakteru robi z niego kogoś wyjątkowego.

Na pierwszym planie deska rozdzielcza, która stanowi niejako mózg  BMW 440i. Jest uporządkowana jak lubimy, wykończona alcantarą tworzącą osłonę tego, co kryje się głębiej. Centralny wyświetlacz jest odbiciem skomplikowanej duszy, ale nie zdradza jego całego charakteru. Gdy patrzyłam na niego z zewnątrz znów wydawał się tylko osiłkiem. Zaprosił mnie jednak do środka i szybko okazało się, że potrafi być delikatny, wręcz luksusowy. Z bliska mogę śmiało powiedzieć, że to jeden z najlepiej zaprojektowanych kokpitów współczesnej motoryzacji.

Jest tu zresztą nie tylko wygodnie i czytelnie. Chce się na niego patrzeć cały czas, głaskać przyciski i muskać mięsistą kierownicę. Odwdzięcza się za to otulając perfekcyjnymi fotelami niczym umięśnionym ramieniem. Jego skóra jest bardzo przyjemna w dotyku i pachnie luksusem. Mogłabym przesiadywać w tych fotelach całymi dniami i nie znudziłoby mi się bardzo długo.

Dobrze byłoby, gdyby to „ciacho” miało też coś do powiedzenia. Nie odkryję przecież ameryki twierdząc, że nawet najlepiej wyglądający facet, z którym nie można pogadać, interesuje nas tak samo jak relacja z meczu Portugalia-Szwecja… czyli wcale. Przecież my najbardziej kochamy ich za to, jak do nas mówią, jak traktują. I tu dochodzimy do najważniejszych atutów naszego Bawarczyka. Znów okazuje się, że nie jest takim pierwszym lepszym chłopcem z siłowni. Wraz z genami M Performance dostał specjalny pakiet Power&Sound, który powoduje wzrost siły do 360 koni mechanicznych i blisko 500 Nm momentu obrotowego. Wygląda więc nie tylko jak Piotr Stramowski w „Pittbullu”, ale jest silny jak Arnold Schwarzenegger w filmie „Predator”.

Wyposażony w specjalny wydech mówił do mnie tak, jak nikt inny. Niski, chrapliwy tembr jego głosu działa jak narkotyk. Ten głos jest bardzo prawdziwy. Prawdziwy, bo pochodzi z samego serca, sześciocylindrowej rzędówki o pojemności trzech litrów. Gdy jest spokojny – mruczy jak Leonard Cohen, jednak gdy zaczniemy z nim dyskutować, próbując go sobie podporządkować – staje się bardzo donośny. Gwałtownie artykułuje słowa, a garść gwoździ w jego strunach głosowych powoduje przechodzące dreszcze nie tylko na plecach. Jest wtedy jak Rod Steward i Axel Rose w jednym. Słychać nie tylko ziarnistą, szorstką barwę, ale prawdziwe okrzyki, wręcz wrzaski. Jest w tym jednak tyle seksapilu, że chcę tego słuchać bez przerwy, niejako odruchowo podkręcając jeszcze gorącą atmosferę. Zaczyna się wtedy miotać, a krzyki przeradzają się w ostro artykułowane wyrazy i grzmoty. Pojawiają się zawsze kiedy kończy zdanie. Są niejako kropką wieńczącą wypowiedź. Wieloma kropkami, bo wystrzały z wydechu słychać przy każdym odjęciu nogi z gazu.

Niby taki agresywny, ale cały czas nie daje się wyprowadzić z równowagi. Pomagają mu w tym solidne podstawy dobrego zachowania wyniesione z domu. Napęd na wszystkie koła xDrive jest jak szkoła dobrych manier. Nie ma mowy o najmniejszym uślizgu, czy próbie wejścia w poślizg. Nie ważne, jak bardzo go naciskałam, on jechał w pożądanym kierunku niewzruszony, kontrolując cały czas naszą „zabawę”. Trakcja na kołach i przyczepność mechaniczna jest tak duża, że chwilami podejrzewałam go o jakieś nadprzyrodzone zdolności. Zakręty, które błagały o zachowanie umiaru, pokonywał niewzruszony i stabilny. Z ciekawości wracałam w te miejsca, chcąc przekonać się, czy da radę przejechać je jeszcze szybciej. I on dawał radę. Wciąż szybciej i szybciej, jakby nie robiąc sobie nic z moich testów. Zdawał się mówić do mnie, że jakkolwiek źle bym go nie traktowała, on zawsze bezpiecznie dowiezie mnie na miejsce. I chyba mnie przekonał, w końcu dałam mu spokój. Znów stał się łagodny, miły i opiekuńczy. Taki jest on – BMW 440i z pakietem M Performance. Mądry, inteligentny, z gorącym sercem i niezwykłym temperamentem. I ten jego głos… Co za facet!

NA TAK:
– ogniste serce;
– bogate wnętrze;
– opanowanie;
– błyskotliwość i emocjonalność;
– hipnotyzująca barwa głosu.

NA NIE:
– miłość jest ślepa, więc nie dostrzegam…

Silnik:

Benzynowy R6 – Twin Power Turbo

Pojemność skokowa:

1950 cm3

Moc:

360 KM przy 5500 obr./min

Maksymalny moment obrotowy:

500 Nm przy 1380 – 5000 obr./min

Skrzynia biegów:

Sportowa automatyczna, 8 biegow

Prędkość maksymalna:

250 km/h

Przyspieszenie 0-100 km/h

Poniżej 4,9 s

Długość/szerokość/wysokość:

4638/1825/1362 mm

Najnowsze

Goodc

Motocyklowe działanie w trybie awaryjnym

Motocykl daje poczucie wolności, ale jednocześnie poruszanie się nim w ruchu ulicznym, momentami daje realne poczucie zagrożenia, aż po sytuacje, gdy to zagrożenie kończy się tragedią. Czy da się tego uniknąć?

Sytuacje zagrożenia podczas jazdy motocyklem nie zdarzają mi się, jakoś szczególnie często. Wynika to zapewne z tego, że na swoje wycieczki motocyklowe wybieram mniej ruchliwe drogi i unikam wielkich miast. Lubię odludne miejsca i cieszę się, gdy dane mi jest zobaczyć przyrodę w czystej jeszcze postaci.

Najczęściej sytuacją zagrożenia są dla mnie kierowcy samochodów, którzy zabierają się do wyprzedzania, mimo że jadę z przeciwnego kierunku lub wymuszający pierwszeństwo na skrzyżowaniach. Gdy miałam mały staż motocyklowy, to sytuacje zagrożenia potrafiłam wywołać sobie też sama np. wyprzedzając zbyt wolno, na niedobranym biegu.

Reakcja w jednej i drugiej sytuacji odnosi się jednak do tej samej umiejętności – panowania nad motocyklem i nad własnym stresem w danym momencie.

Wydawało mi się, że panuję nad wszystkim, dopóki samochód jadący mi na czołówkę, nie pojawił się nagle, tuż przede mną. Czy miałam czas pomyśleć, co mam robić? No nie! Nie zdążyłam nawet odruchowo wcisnąć hamulec. Czasu na reakcje miałam tyle, że nawet wypowiedzenie klasycznego w tej sytuacji: „O k….”, skończyłabym na „O”. Piszę ten tekst, więc żyję. A jak to się stało? Nie wiem… Ot, tak automatycznie.

Zakwalifikowałam tą sytuację do kategorii cudu. Co pamiętam? Srebrną maskę i paskudne, żółte światła centralnie na wprost. Zatańczyłam kierownicą ze stresu i odbiłam w prawo, wprost na metrowe barierki z 3-ma grubymi linami. Potem mam dziurę w odbiorze rzeczywistości, świadomość mi wróciła, jak znowu znalazłam się na środku swojego pasa. Unik był na tyle skuteczny, że lusterko samochodu ani barierki mnie nie dotknęły.

Czy to by mi się udało 2, 3 lata temu? Obawiam się, że nie… Ponad 12.000 km każdego sezonu, ćwiczenie moto gymkhany, ze 3 wyjazdy szkoleniowe na tor – to umiejętności i wiedza, która właśnie uratowała mi życie. I wiem, jak wiele jeszcze nauki przede mną, bo nie jestem wcale żadnym, motocyklowym asem. Nadal zdarza mi się popełnić błąd i nadal moje panowanie nad motocyklem nie jest idealne. Jednak mam tą świadomość, więc staram się nadal rozwijać. Bo te umiejętności budują odruchy, które zadziałają wtedy, gdy czasu na „pomyślenie” jest zbyt mało.

Warto znać możliwości swoje i motocykla, by reakcja na zagrożenie była nieprzypadkowa. Podczas wyprzedzania można przeanalizować sytuację, gdy zmuszeni jesteśmy szybko wrócić na swój pas. Zastanowić się w którym momencie wyprzedzania lepiej przyśpieszyć i zakończyć manewr, a kiedy zahamować i wrócić za wyprzedzany pojazd – bo tutaj tyle samo zależy od umiejętności jeźdźca, co i mocy motocykla.

Bardzo ważne jest opanowanie hamowania awaryjnego i wiedza, ile czasu i miejsca na nie potrzebuje nasz motocykl. Do nagłych manewrów uniku świetnie przygotować mogą różne układy slalomów lub ćwiczenia moto gymkhany. Nie muszę chyba wspominać, że każdy motocykl powinien być w 100% sprawny, mieć dobre opony i skuteczne hamulce.

Co jeszcze, oprócz ćwiczeń, można zrobić, by przygotować się na działanie w trybie awaryjnym na motocyklu? Można wyćwiczyć sobie takie reakcje w wyobraźni. Na spokojnie zastanowić się, co zrobię, gdy mnie to spotka? Wizualizować sobie różne sytuacje zagrożenia, obejrzeć kilka filmików z motocyklowych wypadków i zastanowić się, co można zrobić, by scenariusz takiej sceny zakończyć jednak pozytywnie. Oczyma wyobraźni zobaczyć siebie, jak z opresji wychodzę bez szwanku.

Może się to komuś wydawać głupie, ale po pierwsze, gdy będziemy potrafili „przewidywać” pewne zagrożenia, to możemy zyskać, te kilka sekund na działanie, ratujące nasze życie. A po drugie – nasz mózg oswojony z daną sytuacją zagrożenia, uruchomi właściwe reakcje automatycznie, nawet gdy stres odetnie nam świadomość.

{{ tn(15152) left }}Doskonałą lekturą w tym temacie będzie książka Davida L. Hough pt. „Strategie uliczne”, która jest lekturą lekką i przyjemną, a jednocześnie rozwijającą wyobraźnię, jeżeli chodzi o zagrożenia czyhające na motocyklistę.

Bo każdy motocyklista na swojej drodze, prócz cudownych chwil ze swoją maszyną, prędzej czy później napotka także takie, które zmrożą krew w żyłach. Warto być na nie gotowym!

Najnowsze

Beitske Visser w wywiadzie: „Mam nadzieję, że kiedyś będę mogła wystartować w DTM”

W sezonie 2017 w programie juniorów BMW Motorsport jest pięć obiecujących talentów. Wszyscy są jeszcze na początku kariery, ale mają już za sobą ciekawą drogę rozwoju. Beitske Visser to pierwsza dziewczyna w programie juniorów BMW Motorsport. W wywiadzie mówi: „Kiedy zaczęłam wygrywać wyścigi, chłopcy zaczęli mnie traktować poważnie.”

Beitske Visser to pierwsza dziewczyna, której udało się dostać do programu juniorów BMW Motorsport. W ubiegłych trzech latach jeździła w serii Formula Renault 3.5 World Series -jednej z najlepiej obsadzonych serii juniorów w Formule. W roku 2013 należała do teamu juniorów Red Bull, partnera premium BMW Motorsport. W swoim pierwszym roku jako juniorka BMW Motorsport Beitkse Visser zdobywała doświadczenia na Pętli Północnej toru Nürburgring (GER) m.in. za kierownicą BMW M235i.

Kiedy małe dziewczynki interesują się końmi to jest to najczęściej jeździectwo, a nie konie mechaniczne. W jaki sposób trafiłaś do sportów motorowych?
Beitske Visser: „Mój tata jeździł w holenderskich wyścigach samochodów turystycznych. Kiedyś byłam z nim też na 24-godzinnym wyścigu gokartów – miałam wtedy trzy lata. Oglądałam ten wyścig i widziałam tam małe gokarty. Od tamtej chwili prawie codziennie mówiłam tacie, że też chcę mieć gokarta i jeździć. Dostałam go w końcu na piąte urodziny. Natychmiast zostawiłam rodzinę i przyjaciół w domu i pojechałam na tor kartingowy jeździć”.

Jaką jeszcze rolę w Twojej karierze odegrał Twój tata?
Beitske Visser: „Kiedy byłam młodsza i jeździłam w sporcie kartingowym, pomagał mi jako mechanik i jeździł ze mną na wyścigi i często na testy. Jego rola była więc duża”.

Czy pytasz czasem ojca o rady?
Beitske Visser: „Kiedy byłam młodsza, wszystkiego mnie uczył. Teraz daje mi czasem wskazówki”.

Czy dziewczynie jest trudniej radzić sobie w seriach juniorów z męską konkurencją?
Beitske Visser: „Odczułam to dość mocno, kiedy byłam młodsza. Na gokartach niektórzy spychali mnie z toru, bo nie chcieli ze mną przegrać. Kiedy zaczęłam wygrywać chłopaki zaczęli mnie traktować poważnie. Dziś nie mam z tym żadnych problemów”.

Czy zawsze trzeba być lepszym, żeby w ogóle zdobyć sobie poważanie?
Beitske Visser: „Niekoniecznie lepszym. Wystarczy po prostu pokazać, że jest się tu, żeby wygrywać, a nie tylko jeździć. Wtedy ma się respekt”.

Czy masz jakiś wzór do naśladowania w sportach motorowych?
Beitske Visser: „Nie bardzo. Oczywiście jest wielu dobrych kierowców, którym się przyglądam. Ale nie mam żadnego określonego kierowcy, na którym się wzoruję. Patrzę po prostu na siebie”.

Byłaś już kiedyś członkiem programu wsparcia młodych talentów Red Bulla – jako pierwsza dziewczyna. Jak to było i dlaczego się skończyło?
Beitske Visser: „To było na pewno niezwykłe, brać udział w tym programie i była to dla mnie duża szansa. Niestety w tamtym roku mieliśmy pewne problemy i nie uzyskaliśmy takich wyników, jakich się spodziewaliśmy. Dlatego nie kontynuowaliśmy tego. Ale wiele się tam nauczyłam”.

W jaki sposób doszło do kontaktu z BMW?
Beitske Visser: „W ubiegłym roku jeździłam u Teo Martína w Formule V8 3.5. Zespół używa też wyścigowych BMW M6 GT3. Na początku tego roku zadzwonił do mnie Dirk Adorf i spytał, czy chcę wziąć udział w shootoucie juniorów”.

I wypadłaś w nim brawurowo. Co daje Ci program juniorów BMW Motorsport?
Beitske Visser: „Bardzo dużo. W tym roku był świetny obóz szkoleniowy, zwiedzaliśmy Monachium. W ramach tego startowaliśmy już w kilku wyścigach BMW M235i Racing. W Spielbergu mogłam jeździć taksówką wyścigową BMW M3 GT2, do tego dochodzą starty w BMW M4 GT4. To już całkiem dobry kalendarz”.

Jaki jest Twój stosunek do innych juniorów?
Beitske Visser: „Znam Mikkela Jensena, Dennisa Marschalla i Joela Erikssona z czasów w niemieckim zespole Motopark. Ricky’ego Collarda też spotkałam już kiedyś, jeszcze zanim zobaczyliśmy się ponownie w shootoucie w Miramas. Nie znam jeszcze dobrze Nico Menzla, ale widziałam go już na Pętli Północnej. Tworzymy całkiem dobry zespół”.

Jak opisałabyś swój charakter w trzech słowach – na torze i poza nim?
Beitske Visser: „Wydaje mi się, że jestem dość skupiona, zdecydowana i trochę perfekcjonistyczna”.

W czym jesteś najlepsza poza wyścigami?
Beitske Visser: „W szkole byłam całkiem dobra z matematyki”.

Jaki był Twój najlepszy i najgorszy moment w karierze?
Beitske Visser: „Najlepszy to pierwsze zwycięstwo w Formule ADAC w Zandvoort, dzień po moim dość mocnym wypadku; poza tym zwycięstwo w Kartingowych Mistrzostwach Europy. Najgorszy, kiedy straciłam tytuł kartingowego mistrza świata, kiedy byłam na prowadzeniu”.

Czy masz jakiś konkretny cel w karierze?
Beitske Visser: „Mam nadzieję, że kiedyś będę mogła wystartować w DTM.”.

Najnowsze

Horowitz Ford Vignale – zobacz wystawę do 15 października

Każdy miłośnik sztuki może odwiedzić wyjątkową wystawę prezentującą 13 prac Ryszarda Horowitza zrealizowanych na zlecenie marki Ford. Zdjęcia przedstawiają 4 modele z ekskluzywnej linii Vignale - Edge, Kuga, Mondeo i S-Max. Ponadto częścią wystawy są prace stworzone przez artystę w latach 80. na zlecenie Ford USA.

Wystawa jest uhonorowaniem współpracy Ryszarda Horowitza z Fordem, za którą 35 lat temu otrzymał w Detroit nagrodę Gold Caddy (za zrealizowanie najlepszej kampanii reklamowej branży samochodowej). Seria zdjęć, spośród których każde to dzieło sztuki nowoczesnej nie była dotąd publikowana w Polsce.

W tym roku Ford Polska postanowił przypomnieć o historii i uczcić jubileusz współpracy z Ryszardem Horowitzem tworząc wyjątkową wystawę. W jej skład weszły fotografie z kampanii reklamowej nagrodzonej w 1982 r. oraz zupełnie nowe dzieła, stworzone przez artystę specjalnie na tę okazję. Bohaterami nowych zdjęć są cztery modele z ekskluzywnej linii Vignale – Mondeo, Kuga, S-Max i Edge.

Odwiedzenie wystawy Horowitz Ford Vignale to wyjątkowa okazja do obejrzenia zdjęć artysty niepublikowanych dotąd w Polsce. To gratka dla każdego miłośnika sztuki nowoczesnej i fanów motoryzacji. Zarówno marka Ford, jaki i Ryszard Horowitz to dzisiejsze ikony popkultury. Samochody marki Ford oraz prace artysty uznanego za twórcę nowego stylu w fotografii reklamowej występowały na łamach największych magazynów na świecie kreując lifestylowe trendy od kilkudziesięciu lat.

Zdjęcia Ryszarda Horowitza są efektem nowatorskiego podejścia do koncepcji i ciekawych wizji autora.

„To była dla mnie bardzo miła przygoda. Ford dał mi zupełnie wolną rękę. Nikt nie narzucał mi stylu, pomysłu. Było to ryzyko z mojej strony, ale na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Zapraszam wszystkich zainteresowanych do odwiedzenia wystawy.” – powiedział Ryszard Horowitz

Początek współpracy Ryszarda Horowitza z Fordem
W reklamie samochodowej początku lat 80. rządził prosty schemat. Na zdjęciach uwieczniano pojazdy na neutralnym tle lub po prostu stojące na drodze, czy w miejskiej scenerii. Kompozycja najczęściej była uzupełniona mniejszymi fotografiami prezentującymi walory konkretnego modelu. Koncepcje były proste, bo wykonanie zdjęć samochodów było trudniejsze niż teraz. Lśniące karoserie odbijają światło, a w tamtych czasach nie używało się techniki komputerowej obróbki zdjęć. Dlatego fotografowie unikali trudnych ujęć, stawiając na proste wizje, które ułatwiały im odpowiednie oświetlenie pojazdu.

Ale szefowie koncernu Ford w USA zapragnęli czegoś więcej. Chcieli wyjątkowej kampanii, której zdjęcia wywołałyby emocje u największych motoryzacyjnych ignorantów. Potrzebowali nawiązać współpracę z wizjonerem, artystą który nie boi się wyzwań i z łatwością przełamuje schematy.

Gdy zerknęli na zdjęcia reklamowe biżuterii najsłynniejszych marek i srebra, które były wtedy publikowane w ekskluzywnych magazynach, wybór był prosty. Autorem nowatorskich ujęć był młody, ale już znany w USA fotograf mieszkający w Nowym Jorku. Polak, Ryszard Horowitz. Szefowie koncernu Ford wiedzieli, że skoro artysta daje sobie radę z oświetleniem biżuterii, czy wyrobów z metali szlachetnych, sfotografowanie samochodu nie będzie dla niego problemem.

Odwaga menadżerów Forda opłaciła się. Zrealizowana przez artystę kampania reklamowa dla Ford USA okazała się ogromnym sukcesem, a autor został uhonorowany w 1982 r. nagrodą Gold Caddy przyznawaną w Detroit za najlepszą kampanię reklamową branży samochodowej.

Informacje o wystawie:
Wystawa jest dostępna dla zwiedzających w galerii Rabbithole art room, przy ulicy Poznańskiej 15 w Warszawie. Początek wystawy 29 września, zakończenie 15 października.

Partnerem technologicznym przedsięwzięcia jest Canon, który dostarczył sprzęt fotograficzny oraz odpowiada za wydruk wystawy.

O Autorze:

Ryszard Horowitz ur. w 1939 r. Fotograf, artysta i specjalista w dziedzinie zdjęć reklamowych, prekursor cyfrowego przetwarzania fotografii. Mieszka i pracuje w Nowym Jorku. Wymyka się tradycyjnym podziałom na prace komercyjne i artystyczne. Każda jego praca jest sztuką.

  • W 1959 roku Horowitz wyjechał do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął studia
    w prestiżowym Pratt Institute (na wydziale projektowania i grafiki reklamowej),
  • W latach 60. (w złotych czasach reklamy) dyrektor artystyczny w Grey Advertising
    w Nowym Jorku – jednej z największych agencji reklamowych na świecie, założonej
    w 1917 r. Agencja pojawia się m.in. w wątku znanego serialu Mad Men.
  • 1982 otrzymał nagrodę Gold Caddy w Detroit za najlepszą kampanię reklamową samochodu  – zrealizowana dla koncernu FORD. Kampania przełomowa, samochody przedstawione w ujęciach surrealistycznych, czyli wbrew ówcześnie panującym trendom. Zdjęcia tworzone bez użycia techniki komputerowej.
  • Fotograf otrzymywał wszystkie większe wyróżnienia i nagrody fotograficzne, w tym Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” i tytuł honorowy doktora honoris causa przyznany przez warszawską Akademię Sztuk Pięknych oraz wrocławską Akademię Sztuk Pięknych.
  • W 1991 roku, podczas otwarcia indywidualnej wystawy Horowitza w Centre de la Photographie w Genewie, oficjalnie uznano go za inicjatora nowego stylu w fotografii reklamowej.
     
  • W 2017 roku Ryszard Horowitz dołączył do Galerii Sław Fotografii
    w Międzynarodowej Galerii Sław i Muzeum Fotografii. Przez ponad 50 lat IPHF była
    i pozostaje jedyną ogólnoświatową organizacją doceniającą i honorującą osoby mające szczególne wkład w sztukę i naukę o fotografii.
  • W tym roku mija 50 lat od momentu, w którym Ryszard Horowitz otworzył własne studio. Jest aktywny zawodowo, organizuje swoje wystawy, zasiada w jury wielu konkursów fotograficznych.

Najnowsze

Rajd Nadwiślański 2017 – fotoreportaż

Mnóstwo emocji, adrenaliny i... kurzu - jak było na Rajdzie Nadwiślańskim? Zobaczcie na zdjęciach Łukasza Miklasińskiego.

Najnowsze