Beata Bublewicz: musiałam szybko dorosnąć

W dzień ojca zamieszczamy szczególne wspomnienia Beaty Bublewicz, która opowiada Motocainie o uczuciach po stracie taty, słynnego rajdowca. Zapraszamy do lektury kolejnej części wywiadu, w którym odeszłyśmy tym razem od tematów polityki, rozmawiając o emocjach towarzyszących córce zawodnika, o książce i relacjach rodzinnych.

Jako mała dziewczynka towarzyszyłaś swojemu Tacie w wyjazdach na rajdy?
– Uwielbiałam jeździć na rajdy. Zwalniałam się ze szkoły (oczywiście za przyzwoleniem rodziców) i jechałam bezpośrednio na rajd ze znajomymi. Wracałam po zawodach z tatą. Wspominam te chwile jako jedne z piękniejszych w moim życiu. Takie momenty wnosiły w nie koloryt przygody i wielkich emocji. Byłam najwierniejszym kibicem ojca.

 

Beata często towarzyszyła swojemu tacie w podróżach i podczas rajdów
fot. z archiwum Beaty Bublewicz

Jakie uczucia towarzyszą córce zawodnika?
– Ogromne emocje, dlatego po śmierci taty przestałam kibicować rajdowcom na kilka lat. To było dla mnie zbyt bolesne. Dopiero z chwilą, gdy Janusz Kulig zaczął startować w barwach Marlboro, ponownie zaczęłam interesować się tym sportem. Janusz był człowiekiem niezwykle przyjacielskim, serdecznym dla ludzi. Można powiedzieć, że miał wiele cech wspólnych z moim tatą, zarówno jako sportowiec, jak i człowiek. Myślę, że stąd właśnie wynika dobra pamięć kibiców o obu. Pomijając sam fakt, że obaj zginęli tragicznie i bez sensu. Jeden i drugi mogli mieć to szczęście i wyjść z tego, ale… żaden go nie miał.

Obserwujesz obecnie rajdową scenę? Masz swoich faworytów?
– Muszę być przekonana do sportowca, żeby mu kibicować z wielką pasją. Muszę go też lubić jako człowieka. Oczywiście cieszę się z sukcesu każdego Polaka, ale jeśli jest to osoba, którą znam i startuje w dyscyplinie sportu, przy której się wychowałam, to rzeczywiście emocje są ogromne. Teraz wśród młodych ludzi jest wielu zdolnych zawodników, ale rajdy są naprawdę trudną dziedziną. Przede wszystkim ze względów ekonomicznych, dlatego wiele talentów nigdy nie ujrzy światła dziennego. Kiedyś doskonale zapowiadającym się zawodnikiem był Łukasz Sztuka – jeździł pięknie. Myślałam, że będzie jednym z najlepszych. Cieszę się, że jest na liście zgłoszonych załóg startujących w Rajdzie Polski i będzie można go zobaczyć już w tym tygodniu, na pewno będzie dobrze przygotowany. Zawsze byłam i jestem entuzjastką talentu Leszka Kuzaja. Uważam, że on ma nadal wiele niewykorzystanego potencjału, czasami spalają go emocje, ale we wszystkim co robi jest wierny sobie i nikogo nie udaje. Wzruszył mnie w tym roku, kiedy w trudnym dla niego momencie w życiu, zdecydował się wziąć udział w Memoriale mojego taty i Janusza Kuliga startując w Wieliczce wraz z innymi świetnymi kierowcami. Obecnie wielkie nadzieje pokładam też w młodym i bardzo utalentowanym zawodniku – Radku Typie. Myślę, że jeszcze nie raz nas zaskoczy.  Teraz nie jeżdżę i nie oglądam rajdów zbyt często. Potrzebowałam dużo czasu, zanim zamknęłam pewne rozdziały swojego życia i mogłam pojechać na rajd, patrzeć na kolejnych zdolnych ludzi. Jednak już nie budzi to we mnie aż takich emocji jak kiedyś. Tego się nie da porównać.

Jak wyobrażasz sobie rozegranie Rajdu Polski – rundy mistrzostw świata na Mazurach?
– Zdobyliśmy możliwość zorganizowania rundy WRC dlatego, że impreza będzie rozegrana na wyjątkowo pięknych szutrach oraz z powodu niskich kosztów dojazdu do Polski. Na pewno łatwiej do nas dojechać niż np. do RPA. Myślę, że organizatorzy poradzą sobie z tym zadaniem, ale jak to wypadnie w rzeczywistości – dopiero się przekonamy. Niewątpliwie będzie to dużą korzyścią i niezwykłą promocją Polski i mojego regionu. Warmia i Mazury są naprawdę piękne. Teraz ubiegają się o miano cudu świata – zachęcam wszystkich do głosowania na stronie www.new7wonders.com

 

Okładka książki o Marianie Bublewiczu
fot. Motocaina

Kilka lat po tragicznej śmierci Twojego Taty postanowiłaś wydać swoje wspomnienia. Skąd taki pomysł?
– Na pomysł napisania książki wpadłam sama. Wspomnienia, które w niej znajdziecie, pochodzą od różnych bliskich mojemu tacie osób. Prawdę mówiąc, to ja je wybrałam, niektóre z nich musiałam spisać z ustnych relacji, ponieważ było kilka osób, które nie były w stanie przelać na papier tego czują. Są tam także moje kartki z pamiętnika. Dostałam za nie „Przepustkę Literacką Miesięcznika Zwierciadło”. Z tych swoich wspomnień zrobiłam sobie terapię po śmierci taty. Zaprzyjaźniony psycholog kazał mi przeczytać wyjątkową książkę Nancy O’Connor „Pożegnanie miłości – jak przetrwać stratę ukochanej osoby” i spisywać swoje uczucia, kiedy nie umiałam poradzić sobie z tą sytuacją. Pisząc to, nie myślałam o konkursie. Dopiero, kiedy go ogłosili pomyślałam, że wyślę. Teraz jak to czytam, mam wrażenie, że jest to zbyt szczere, zakrawa o ekshibicjonizm. U mnie w domu żałoba była tematem tabu. Jednak udało mi się zrozumieć zaistniałą sytuację. Moja mama nie potrafi przeżyć pewnych etapów żałoby do dziś. Szczególnie tych zmierzających do akceptacji nowej sytuacji i życia pełną piersią w nowych okolicznościach. Nie potrafi spojrzeć na życie inaczej. Mamy zdaniem, jedym dobry wydarzeniem, które wydarzyło się od tego czasu, było pojawienie się na świecie jej wnuczka.

Książka ma być ponownie wydana.
– Tak, będziemy wznawiać nakład, bo obecny został wyczerpany. Chcemy, aby kibice, którzy już mają tę książkę, mogli ją kupić jeszcze raz, ponieważ będzie inna, zmieniona. Stworzymy ją wspólnie z pilotem taty, z którym razem zdobyli wicemistrzostwo Europy – Grzegorzem Gacem. Grzegorz napisał kiedyś bardzo ciekawą książkę „Z Bublewiczem przez Europę”, która cieszyła się ogromną popularnością, a jej nakład został wyczerpany. Teraz chcemy je połączyć z moimi wspomnieniami, dodamy także dwa filmy. Mam nadzieję, że będzie dostępna za niespełna rok, w 60 rocznicę urodzin taty. Dochód przeznaczymy w całości na rzecz Fundacji im. M. Bublewicza wspierającej utalentowaną sportowo młodzież i dzieci.

Po śmierci taty musiałaś szybko stanąć na nogi…
– Wtedy zdałam sobie sprawę, że moje marzenia niemal o wszystkim, w tym o studiach w Anglii, zniknęły bezpowrotnie i albo wezmę się natychmiast do roboty, albo będę sprzedawać wszystko po kolei, co zostawił mi tata tylko dlatego, że ktoś może uważać, że jestem za młoda by pracować. Na szczęście miałam w sobie dużo odwagi. Teraz, kiedy patrzę z perspektywy lat na siebie jestem dumna, że tak zrobiłam, choć brakowało mi wiedzy, a przede wszystkim ostrożności i asertywności wynikającej z doświadczenia życiowego, ale skąd miałem je mieć? Byłam licealistką, dzień po pogrzebie taty skończyłam 18 lat. Moja wychowawczyni nie pozwoliła mi zmienić szkoły na wieczorową. Nie chodziłam do szkoły, jednak mogłam umawiać się na zaliczenia z nauczycielami. Tak dociągnęłam do matury, którą zdałam na piątki i jedną czwórkę. Później poszłam na studia, skończyłam trzyletnią anglistykę, potem socjologię ze specjalizacją z public relations na Uniwersytecie Warszawskim.

Po studiach pracowałaś w Oplu. Czym się tam zajmowałaś?
– Od 1993 roku przez osiem lat prowadziłam punkt dilerski Opla w Olsztynie. Był to serwis, salon sprzedaży nowych i używanych samochodów, blacharnia i lakiernia. Wszystko to, co było w firmie, kiedy tato zginął. Firma dała mi podstawy myślenia o tym, jak pieniądze się zarabia i wydaje, że trzeba wiedzieć dlaczego, po co i jak się zarządza majątkiem. Byłam odpowiedzialna za 50-osobowy zespół. Uważam, że każdy polityk powinien mieć w życiu obowiązkowy staż prowadzenia firmy lub pracy w samorządzie. To daje racjonalne spojrzenie na życie. Kiedy decyduje się o budżecie państwa, to każdy wydatek dla takiego człowieka, który kiedyś sam prowadził firmę lub był np. burmistrzem, zapala światełko w głowie. Uważam, że doświadczenie w skali mikro jest bezcenne.

 

Beata bardzo miło wspomina swoje spotkania z Dalajlamą
fot. z archiwum Beaty Bublewicz

Czego Ci można życzyć na dalszą i bliższą przyszłość?
– Chciałabym napisać doktorat do 2012 roku. Właśnie precyzuję tematykę. Cieszę się, że miałam wielki zaszczyt współorganizować oficjalną wizytę Dalajlamy w Polsce, rozmawiać z nim w cztery oczy. Jest człowiekiem absolutnie wyjątkowym. Rozmowy z nim zmieniły moje podejście do wielu spraw, do życia, do problemów. Mam nadzieję, że moja działalność w komisji spraw zagranicznych będzie nadal przyczyniała się do zwracania uwagi (nie tylko Polaków) na ogromną potrzebę przestrzegania praw człowieka na świecie, by przyczyniać się tym samym do spokojnego rozwoju ludzi, a nie pogłębiania ich cierpień. Cieszę się także, że już 27 tysięcy dzieci i młodzieży z 9 województw, korzysta z mojego programu bezpłatnych zajęć sportowych i jeśli wszystko dobrze pójdzie, to do końca 2010 r. dołączą pozostałe regiony kraju. Wielką satysfakcję daje mi także praca na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym tygodniu przedstawię na konferencji w Genewie polski punkt widzenia na tą kwestię.
Prywatnie chciałabym mieć więcej czasu dla rodziny, dla synka. Chciałabym częściej grać w golfa, ćwiczyć jogę i czytać więcej książek. Mieć więcej wolnego czasu na takie zwykłe rzeczy, jak np. gotowanie – interesuję się dietoterapią i wszystkim, co związane jest ze zdrowym stylem życia. Od roku jestem wegetarianką.

 

Co chciałabyś przekazać naszym czytelniczkom?
– Wszystkim kobietom-kierowcom, życzę by nadal dawały dobry przykład na drodze będąc życzliwe innym użytkownikom drogi. Uważam, że kobiety zachowują się uprzejmiej za kierownicą niż mężczyźni. Tato zawsze twierdził, że kobiety są lepszymi kierowcami, powodują mniej wypadków. Są ostrożniejsze, bardziej przewidujące, zazwyczaj nie szarżują. Powinnyśmy trzymać klasę nawet kiedy ktoś zrobi jakąś głupotę na drodze. Zdenerwowanie w niczym przecież nie pomoże. Agresja stwarza łańcuch agresji w dalszej podróży i w rezultacie może doprowadzić do wypadku. Wierzę, że kobiety będą dawały dobry przykład napędzając koło życzliwości na naszych drogach.

Najnowsze

Zabaw dziecko podczas jazdy samochodem – propozycje gier

Planujesz jechać na zimowy weekend samochodem, zabierając ze sobą dzieci? Długie podróże mogą stać się źródłem cudownych wspomnień, niestety mogą również być niezwykle stresujące. Zamieszczamy kilka zabaw i podpowiedzi bezcennych podczas wspólnej podróży autem z pociechami.

Notoryczne pytania o końcowy etap podróży niezbyt często wywołują uśmiech na twarzy
fot. Chevrolet

Wielogodzinny pobyt dzieci w samochodzie najczęściej wiąże się z bitwami na tylnym siedzeniu i nieustannym zadawaniem pytania: czy „jesteśmy już na miejscu?”, ewentualnie: „daleko jeszcze”?.  Dobrym rozwiązaniem jest zaplanowanie atrakcji i gier, które zapewniałyby wszystkim rozrywkę i odwracałyby uwagę od samej podróży.

Dopilnuj, aby w samochodzie znalazł się podstawowy zestaw zabawowy: talia kart, książeczki z zadaniami i kolorowanki, papier, ołówki, kredki, naklejki i kilka niewielkich zabawek. Nowoczesne kieszonkowe konsole do gier, przenośne odtwarzacze DVD, CD z muzyką lub opowiadaniami – to kolejne rozwiązania mogące sprawić, że długie podróże dla wielu rodzin staną się o wiele bardziej przyjemne. Jednakże dzisiejsi rodzice pamiętając własne doświadczenia z dzieciństwa wiedzą, że elektronika to nie jedyne rozwiązanie. Szczególnie młodsze dzieci lubią spędzać czas grając w kilka prostych gier z innymi członkami rodziny.

Oto lista przykładowych gier, które sprawią, że długa podróż minie niepostrzeżenie całej rodzinie.

Byłem na zakupach
Jedna z osób zaczyna grę, mówiąc „Byłem na zakupach i kupiłem…”. Druga osoba powtarza kwestię wypowiedzianą przez pierwszą oraz dodaje własny przedmiot, itd. Czynność ta jest powtarzana do czasu, gdy jedna z osób lub wszyscy zapomną, kto co kupił.

„Awantury” na tylnej kanapie? Z bajkami, grami i muzyką szybciej upłynie czas podczas długiej podróży.
fot. Chevrolet

 

 

Szczęśliwe wakacje? Długa podróż może być stresująca zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców; zapewnij pociechom zabawę na pokładzie auta.
fot. Chevrolet

Polowanie na alfabet. Nawet dzieci, które dopiero uczą się alfabetu mogą grać w tę grę. Należy zacząć od litery „A” i znaleźć ją na szyldzie, ciężarówce, budynku lub tablicy rejestracyjnej. Pierwsza osoba, która dotrze do litery „Z” wygrywa. Można grać w tę grę na wyścigi lub wspólnie z całą rodziną.

Parzyste i nieparzyste. Prosta gra dla młodszych dzieci. Polega ona na tym, że gracze obserwują numery tablic rejestracyjnych samochodów skupiając się na ich ostatniej cyfrze. Jeden z graczy szuka numerów nieparzystych, a drugi parzystych. Każdy zapisuje swoje własne wyniki, a wygrywa ten kto pierwszy uzyska 21 punktów.

 

Waże, aby każde dziecko miało swoją zabawkę, co zapobiegnie wyrywaniu sobie przedmiotu
fot. Chevrolet

To co widzę. Rozejrzyj się i wybierz przedmiot, który widzisz w samochodzie lub na drodze. Następnie podaj innym wskazówkę, mówiąc „To co widzę…jest zielone”, lub „To co widzę…jest brązowe i ma futerko”. Podawaj wskazówki do czasu aż ktoś zgadnie co widzisz.

20 pytań. Pomyśl o osobie, miejscu lub rzeczy. Pozostali muszą odgadnąć co masz na myśli zadając w sumie maksymalnie 20 pytań na które możesz udzielić odpowiedzi „tak”, „nie” lub „czasami”.

Kamień-Papier-Nożyczki. Każdy z graczy kładzie swoją pięść na dłoni zwróconej spodem do góry i licząc do trzech, uderza pięścią w dłoń. Na „trzy” każdy zamienia pięść w wybrany przez siebie obiekt. Do wyboru jest jeden z trzech: kamień (zaciśnięta pięść), papier (otwarta dłoń) lub nożyczki (dwa palce ułożone w kształt litery V). Kamień pokonuje nożyczki łamiąc je, papier pokonuje kamień okrywając go, a nożyczki wygrywają tnąc papier. Jeżeli dwie osoby wybiorą ten sam obiekt, to próbują jeszcze raz.

Historia zatacza krąg. Jedna osoba w samochodzie wymyśla tytuł opowiadania. Na podstawie tytułu kolejna osoba wymyśla pierwsze zdanie historyjki, zaczynając od słów „Dawno, dawno temu…”. Trzecia osoba kontynuuje opowiadanie dodając do niego kolejne zdanie, i tak na okrągło.

Zajmując swoje pociechy w ten sposób, jak również planując częste przystanki, by wszyscy mogli rozprostować nogi i się przez chwilę poruszać, sprawisz, że dzieci nie będą znudzone i drażliwe, a Twoje nerwy ocaleją. Każdy z Was będzie dużo bardziej zrelaksowany, gdy w końcu dojedziecie do celu.

Najnowsze

Kraz z trójramienną gwiazdą?

Rzut oka na ten samochód i pytanie: czy nas oczy nie mylą ? Czyżby powrót legendarnego Kraza 255? Oczywiście to pomyłka, bo to najnowsza, klasyczna ciężarówka Mercedesa - Zetros - nadzieja koncernu  na podbicie rynków miliatrnych oraz... służb leśnych.

Kraz – co ci przypomina widok znajomy ten?
Fot. F. Majewski

Skąd pomysł niemieckich inżynierów na powrót do takiego klasycznego układu konstrukcyjnego, znanego właśnie z konstrukcji  rosyjskich, czy amerykańskich? Przypomnijmy sobie jak Kraz 255 radził sobie w terenie, pomijając wszystkie inne niedoskonałości, jak choćby gigantyczną siłę potrzebną do obrotu kierownicy, czy urywające się przeguby wałów napędowych.

Mercedes projektując Zetrosa sięgnął właśnie po sprawdzoną koncepcję. Co zatem daje układ z silnikiem wysuniętym przez przednią oś? Lepsze rozłożenie masy i naciski na osie, obniżenie środka ciężkości oraz wysokości samochodu. Przez to otrzymujemy lepszą mobilność w terenie, możliwość opancerzenia kabiny cięższym pancerzem oraz możliwość transportu na pokładzie C-130 Hercules.

Zetros uzupełnia typoszereg samochodów ciężarowych Mercedes-Benz Actros. Jego główną zewnętrzną cechą charakterystyczną jest kabina typu klasycznego, czyli z silnikiem umieszczonym z przodu. Zetros z napędem na wszystkie koła jest oferowany w wersji trzyosiowej jako Zetros 2733 A 6×6 oraz dwuosiowej jako Zetros 1833 A 4×4.

Zetros 1833 A 4×4.
Fot. Milcar

Pojazd jest napędzany sześciocylindrową jednostką rzędową OM 926 LA, stosowaną np. w modelu Axor. Ten kompaktowy i lekki turbodoładowany silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 7,2 l rozwija moc 326 KM w przedziale 2000-2300 obr/min i maksymalny moment obrotowy 1300 Nm w przedziale 1200-1600 obr/min. Za przenoszenie siły napędowej odpowiada sterowana hydraulicznie skrzynia biegów G 131, wyposażona w osiem biegów do jazdy w przód i bieg pełzający z krótkim przełożeniem.

Zetros jest przygotowany do jazdy w najtrudniejszym terenie: ma stały napęd na wszystkie koła. Dwustopniowa skrzynia rozdzielcza z przełożeniem redukującym do jazdy terenowej 1:1,69 zwiększa siłę napędową o blisko 70%. Do tego dochodzą załączane mechaniczne blokady mechanizmów różnicowych w każdej z osi oraz blokada międzyosiowa. Wytrzymałe osie mają zawieszenia mechaniczne na resorach piórowych oraz zwolnice planetarne w piastach kół. Nośność osi przedniej wynosi maksymalnie 7,5 t (opcjonalnie 9 t), oś tylna (osie tylne) mają nośność 9 t. Właściwości trakcyjne w terenie zwiększają dodatkowo pojedyncze opony, ponieważ koła tylne poruszają się po śladzie kół przednich. Standardowo stosowane są opony w rozmiarze 14 R20.

Zetros 2733 A 6×6.
Fot. Mercedes

Samochód został przystosowany do pokonywania przeszkód wodnych: dopuszczalna głębokość brodzenia wynosi standardowo 800 mm, a dzięki odpowiednim modyfikacjom można ją na życzenie zwiększyć do 1100 mm. Przewidując trudne warunki eksploatacji takie jak woda i piasek, na wszystkich osiach zastosowano hamulce bębnowe.

 

Najnowsze

Dzień sportów motorowych w Eurosport

Dziś Eurosport przewidział nielada gratkę dla wieblicielek sportów motorowych. Można zobaczyć m.in. WTCC, rajdy, superpuchar Porsche, wyścigi superbike'ów, żużel i motocross. Więcej w Motoprogramie.

Polecamy:

Eurosport
22:30 Magazyn FIA WTCC Najważniejsze wydarzenia dotyczące wyścigów FIA World Touring Car Championship, czyli Mistrzostw Świata Samochodów Turystycznych.
23:00 Rajdy samochodowe: Intercontinental Rally Challenge w Belgii podsumowanie
23:30 Rajdy samochodowe: Rally Raid World Tour Transiberico podsumowanie
00:00 Wyścigi samochodowe: Superpuchar Porsche w Wielkiej Brytanii sport
00:30 Wyścigi samochodowe 
Eurosport 2
10:00 Wyścigi superbike’ów: Mistrzostwa Wielkiej Brytanii w Snetterton 1. wyścig
10:30 Wyścigi superbike’ów: Mistrzostwa Wielkiej Brytanii w Snetterton 2. wyścig
11:30 Wyścigi samochodowe: Superpuchar Porsche w Wielkiej Brytanii 
14:00 Żużel: Grand Prix Polski 
15:00 Wyścigi superbike’ów: Mistrzostwa Wielkiej Brytanii w Snetterton 2. wyścig
15:45 Wyścigi samochodowe: Seat Eurocup w Brnie sport
17:00 Motocross: Mistrzostwa Świata w Niemczech wyścig w klasie MX2
Łukasz Kędzierski na niedawnych Mistrzostwach Polski Motocross w Lublinie
fot. Frendl

Więcej programów motoryzacyjnych na dziś w Motoprogramie.

 

Najnowsze

Motocykliści wiozą nadzieję i życie

Prawie 400 potencjalnych dawców szpiku kostnego udało się pozyskać pomorskiej grupie motocyklistów, którzy 20 czerwca na terenie Centrum Kultury i Sportu w Pruszczu Gdańskim zorganizowali wraz z Fundacją DKMS akcję 'TAK - Jestem Dawcą Nadziei i Życia' dla 32-letniej Hani.

fot. Paweł Linda

Akcję zorganizowali pomorscy motocykliści związani z Forum M3M (Moto3Miasto.pl), współuczestniczący m.in. w corocznym przedsięwzięciu „Mikołaje na Motocyklach”, znani z licznych akcji charytatywnych, regularnych zbiórek krwi, niesienia pomocy i uśmiechów dzieciom z domów dziecka.  

W Pruszczu Gdańskim szukano przede wszystkim dawcy dla Hani Szymańskiej z Lęborka. Mamy dwójki dzieci, która na białaczkę cierpi od dwóch lat.

Niestety nie udało się nam przebić liczby zarejestrowanych osób w Pucku, ale cieszymy się z efektu akcji. Każda zarejestrowana osoba to sukces, bo może potencjalnie uratować komuś życie. Być może będzie to właśnie jeden z motocyklistów? – mówi Piotr Szulc „Niemiec” współorganizator przedsięwzięcia.

fot. Paweł Linda

To nie nowość, że motocykliści pomagają potrzebującym. Nie raz środowisko motocyklowe pokazało, że potrafi się zorganizować na dużą skalę po trosze w myśl powiedzenia: „działaj lokalnie, myśl globalnie”.

Niestety wciąż dużo głośniej mówi się o wypadkach z udziałem motocyklistów, niż akcjach dzięki których ktoś może dostać szansę na nowe życie.

Jesteśmy na TAK – dla wszelkiego rodzaju szlachetnych inicjatyw – jak np. zapoczątkowana w Pruszczu Gdańskim i mamy nadzieję kontynuowana akcja pomorskich motonitów.

 

fot. Paweł Linda
fot. Paweł Linda

Najnowsze