Rozmowa ze Stefanie Jensen

25 lutego 2009

Stefanie Jensen w zeszłym roku brała udział w Euro Speedway w Tarnowie oraz w Łańcuchu Herbowym w Ostrowie. Dziś pytamy ją, jak doszła do startów na motocyklu żużlowym.

– Dlaczego właśnie speedway?

– Mój tata od zawsze był związany z żużlem. Zabierał mnie ze sobą na zawody i była to dla mnie świetna zabawa. Pewnego dnia chciałam spróbować swoich sił i powiedziałam o tym tacie. Zgodził się i tak zaczęłam jeździć.

– Kiedy rozpoczęłaś swoją karierę?

– Było to bardzo wcześnie, ponieważ cała przygoda zaczęła się jak miałam 4 lata. Zbyt dokładnie nie pamiętam jak wyglądały początki, byłam wtedy jeszcze bardzo mała. Pamiętam jednak, że często upadałam na tor (śmiech).

Od lewej Stefanie Jensen i Cebine Randrup

foto. msjspeedway

– Jakie są Twoje marzenia związane z żużlem?

– Na pewno chciałabym zostać mistrzem świata, ale nie sądzę, aby to było możliwe. W końcu jestem kobietą…

– Jesteś jedną z niewielu dziewczyn uprawiających tę dyscyplinę sportu… Jak na Ciebie to wpływa?

– Różne, tak jak różne są sytuacje, które mnie spotykają. Z dziewczynami rozumiemy się bardzo dobrze. Jest nas tylko kilka i musimy trzymać się razem. W tym sporcie przeważają chłopaki i nie wszystkim odpowiada to, że jeździmy.

– Podczas zawodów startujesz również z mężczyznami. Jak wyglądają wasze relacje?

– Część chłopaków jest w porządku, traktują mnie normalnie. Nie jest dla nich problemem to, że jestem kobietą. Jednak nie do końca wszystkim to odpowiada. Zdarzają się też sytuacje, gdzie próbują wepchnąć mnie w bandę, albo głoszą uwagi pokroju „powinnaś już iść do domu”. Tak jest też w przypadku innych dziewczyn. Dla mnie jest to świetna zabawa i nadal będę to robić.

– Posiadasz licencję FIM. Czy Tobie, jako kobiecie, było ciężej ją uzyskać?

– Nie. W Danii byliśmy równo traktowani. Każdy z nas miał jednakowe szanse.

– W zeszłym roku brałaś udział w Euro Speedway w Tarnowie oraz w Łańcuchu Herbowym w Ostrowie. Jak wspominasz te spotkania?

– Była to dobra zabawa. Tor był większy od tych, do których przywykłam i na których startuję. Miło było również startować z chłopakami z innego kraju niż Dania. Na pewno oba spotkania wspominam mile, choć w Łańcuchu nie mogłam pokazać wszystkiego, na co mnie stać.

– Dzięki za rozmowę i życzę samych sukcesów.

– Dzięki.