Aleksandra Kun, tym razem za kierownicą ciężarówki!
Poprzedni wywiad z Aleksandrą Kun dotyczył mechaniki i pracy w serwisie. Obecnie Ola zmieniła zawód i najwięcej czasu spędza w kabinie ciężarówki. Nadal się uczy, więc z pewnością nie wyklucza innych motoryzacyjnych wyzwań.
Fot. Tomek Amun / RallyNuta
Od naszej ostatniej rozmowy minęło trochę czasu, a Ty zmieniłaś zawód – co teraz porabiasz?
Racja, od naszej rozmowy minęło parę lat i trochę się u mnie zmieniło. Od prawie 2 lat jestem kierowcą zawodowym i jeżdżę zestawem – ciągnik siodłowy i naczepa, aktualnie typu silos. Jeżdżę po kraju i jestem praktycznie codziennie w domu, do tego studiuję i współpracuję z teamem Hyperformance Motorsport Menagment.
Czytaj także: www.motocaina.pl/artykul/aleksandra-kun-jak-ryba-w-motoryzacyjnym-swiecie-12857.html
Czy to oznacza porzucenie na zawsze mechaniki?
Nie porzuciłam mechaniki! Dużo pracowałam w warsztacie, jednak większość przepracowanych lat w serwisie spędziłam, pomiędzy biurem a warsztatem, jako doradca-kierownik serwisu. Co nie zmienia faktu, że do dzisiaj działam na zapleczu warsztatowo-serwisowym i wiele rzeczy robię sama oraz wspieram nasz serwis na zawodach.
Widać, że nadal lubisz tatuaże. Tematyka ilu z nich jest związana z motoryzacją?
Obecnie, dokładnie połowa z moich tatuaży jest związana z tematyką motoryzacyjną. Mój pierwszy tatuaż zrobiłam sobie 8 lat temu i był to najmniejszy z moich obecnych. Jest to kontrolka silnika, czyli Check Engine i znajduje się ona na karku. Kolejnym moim tatuażem był amortyzator na ramieniu połączony z prędkościomierzem wchodzącym na łopatkę. Kolejne 2 znajdują się na stopach na jednej klucz dziesiątka płaska w skali 1 do 1, obwiązana czerwoną kokardą, a na drugiej stopie świeca zapłonowa skrzyżowana z czerwoną szminką. A ostatni z moich motoryzacyjnych tatuaży jest chyba największy – znajduje się na udzie i przestawia piękną różową alufelgę w kwiatach, koralach i innych pięknych ozdobach.
Nadal się uczysz?
Tak, skończyłam szkołę o profilu technicznym, a teraz studiuję zaocznie na mega ciekawym profilu, jakim jest transport, budowa i tuning samochodów. Jestem właśnie po zaliczonym, pierwszym roku, a we wrześniu będę się starać o stypendium naukowe, ze względu na wysoką średnią – czego totalnie się nie spodziewałam, zaczynając rok akademicki z wielką ilością matematyki i fizyki, której nie cierpiałam!
Polubiłaś te kierunki, czy dużo zależy od sposobu przekazywania tej wiedzy?
Jeżeli chodzi o matematykę, to jak najbardziej ją polubiłam. Okazało się, że tak naprawdę jest jednym z najprostszych i najbardziej logicznych przedmiotów. W przeciwieństwie do innych, cięższych do zrozumienia, na przykład mechanika techniczna, czy systemy transportowe. W porównaniu do matematyki to dopiero był dramat (śmiech). Z fizyką trochę gorzej sobie radziłam, natomiast muszę przyznać, że gdyby nie moja mama, mogłoby być o wiele gorzej! Ona tłumaczyła mi wszystko, bo sama ma umysł ścisły i studiowała fizykę. Gdyby nie ona, to być może nie zaliczyłabym większości tych przedmiotów. Nie wszyscy mieli tyle szczęścia i wiele osób czeka na poprawki we wrześniu. Studiuję zaocznie, więc same wykłady to za mało, trzeba poświęcić czas i posiedzieć przy tym w domu, bo nie można ogarnąć tego wszystkiego podczas jednego weekendu.
Jazda samochodami i motocyklami nadal Cię kręci? Czy już tylko te duże gabaryty?
Jeżeli chodzi o motocykle, to odcięłam się od nich totalnie. W zeszłym roku miałam jedną przejażdżkę, ale tylko utwierdziłam się w tej pauzie z motocyklami. Z wiekiem pojawiła się u mnie obawa i strach przed tym, jak kretyńsko potrafią się zachowywać inni kierowcy na drodze. Aktualnie, jeżdżąc ciężarówkami, czuję się bezpiecznie i obserwując z góry to, co się dzieje wokół – po prostu bałabym się znowu jechać motocyklem, przeciskać pomiędzy samochodami, których kierowcy nie patrzą w lusterka. Aut jest coraz więcej i tym samym, coraz więcej głupich, młodych, jeżdżących brawurowo kierowców.
Na czym polega ta współpraca z Hyperformance Motorsport Menagment?
Z Hyperformance współpracuje już, od jakiś sześciu lat. Na początku byłam odpowiedzialna za kwestie papierkowe, zgłoszenia uczestników, organizację noclegów, cateringu dla zawodników i inne tematy logistyczne. Kiedy, niecałe 3 lata temu, pojawiła się ciężarówka serwisowa i przy każdym wyjeździe musieliśmy zatrudniać osobę z odpowiednimi uprawnieniami (a kierowcy nie do końca się sprawdzali), wpadłam na pomysł zrobienia prawa jazdy na ciężarówki. Uznałam, że to będzie świetne rozwiązanie, a ja będę miała dodatkowo płatną funkcję. Tym samym od dwóch lat, oprócz funkcji koordynatora w zespole, jestem również kierowcą naszego zestawu, czyli ciężarówki serwisowej z przyczepą na samochód, który wiozę na dane zawody.
Jakiego typu samochodem ciężarowym jeździsz zawodowo i jakie są to zwykle trasy?
Swoją przygodę z samochodami ciężarowymi zaczęłam od weekendowych wyjazdów z Hyperformance na zawody typu: rallycross, rsmp, gsmp. Natomiast z czasem tej jazdy było mi mało, więc postanowiłam rzucić serwis i oddać się tylko jeździe ciężarówkami.
Zaczęłam od tras międzynarodowych, na chłodni, potem chwilę jeździłam na plandece, ale ze względów osobistych musiałam wrócić do Polski. Przeszłam na transport krajowy i tym samym mogłam być częściej w domu, a jak zaczęłam studia, to już nie mogłam wrócić na międzynarodówkę.
Jak wygląda Twój dzień pracy?
Aktualnie jeżdżę po kraju od poniedziałku do piątku, przewożąc materiały sypkie, takie jak: cement, popiół itp. między cementownią, elektrownią, przesypownią, czy betoniarnią. Mój dzień pracy trwa średnio 10-12h, co ciekawe – może też trwać 15h, co jest w pełni legalne.
Uważasz, że to taka praca, jaką każda kobieta mogłaby podjąć? Coś sprawiało Ci większą trudność?
Wiadomo, każda praca ma swoją specyfikę i musi odpowiednio pasować osobie, która ją podejmuje. Ta praca nie jest dla wszystkich, tym bardziej nie dla każdej kobiety. Na pewno trzeba lubić to robić, czyli jeździć. A reszty można się nauczyć – podjeżdżanie pod rampy i inne manewry, to kwestia praktyki i dla chcącego nic trudnego. Trzeba być również przygotowanym na pracę fizyczną, najbardziej decydując się na jazdę z plandeką. Natomiast myślę, że z każdą naczepą i większością prac w tym zawodzie kobieta bez problemu sobie poradzi. Często nawet lepiej, niż niejeden mężczyzna. Trzeba też wziąć pod uwagę to, że ta praca wiąże się często z samotnością, niebezpiecznymi sytuacjami, czasem z ciężką pogodą i warunkami, nerwami, stresem i także brudem.
https://www.instagram.com/alexandrusia/
Najnowsze
-
Test Alpine A290 GTS – świetny elektryk, ale czy rasowy hot hatch?
Alpine A290 GTS to samochód, który na pierwszy rzut oka robi dokładnie to, co powinien: przyciąga wzrok i sugeruje, że pod tą karoserią kryje się całkiem sporo sportowego charakteru. Bazuje na Renault 5, ale nie próbuje ukrywać, że chce być czymś więcej niż tylko jego “bardziej ekstrawagancką” odmianą. Jest szersze, mocniejsze, ma bardziej wyraziste detale […] -
TEST Renault Clio E-Tech. Niepozorny bohater codzienności
-
TEST Alpine A390 GT – Nauczy Cię wszystkich swoich sztuczek
-
Test Alfa Romeo Junior Elettrica. Włoski charakter nadal tu mieszka
-
TEST Mercedes G 580 EQ – Profanacja, a może strzał w dziesiątkę?
Zostaw komentarz: