Klasyfikacja samochodów opancerzonych

W artykule przedstawiono współczesne kierunki rozwojowe samochodów opancerzonych oraz problemy z nimi związane. Ponadto zaproponowano sposób klasyfikowania samochodów opancerzonych co jest pewnym novum dotychczas takich prób nie podejmowano.

Podsumowanie
Czytelna granica pomiędzy poszczególnymi grupami pojazdów: SPI, OSP, MRAP, zaczyna się zacierać. Jeszcze na etapie wdrożenia dokonywane jest szereg modernizacji mających wpłynąć na lepsze dostosowanie konstrukcji do aktualnych potrzeb. Także aktualne potrzeby charakteryzuje duża dynamika zmian w trakcie, których dokonuje się głównie modyfikacji opancerzenia (niestety często doraźnie)- wpływa to przede wszystkim na masę pojazdu i pośrednio na układ napędowy. Szczególnie traci na czytelności pojęcie leki pojazd opancerzony, bowiem do jakiej masy należy uważać pojazd za lekki? Zwłaszcza biorąc pod uwagę różnego rozdaje konstrukcje wydaje się to niejednoznaczne. Taka klasyfikacja jaką jest podział na pojazdy kołowe: lekkie, średnie i ciężkie może być pomocna przy: prowadzeniu zakupów sprzętu czy kwalifikowaniu go do odpowiedniego rodzaju pododdziałów (komponenty lekkie lub ciężkie) i zadań. Najczytelniejszym i zarazem najprostszym będzie klasyfikacja wynikająca z nacisków na poszczególne osie:

- Pojazd dwuosiowy - do 12 t lekki; do 16 t średni, pow. 16 t ciężki.

- Pojazd trzyosiowy - do 15 t lekki; do 18 t średni, pow. 18 t ciężki.

- Pojazd czteroosiowy - do 20 t lekki; do 28 t średni, pow. 28 t ciężki.

Innym dylematem, trudnym do rozstrzygnięcia, jest sprawa do jakiej granicy, w celu zapewniania ochrony żołnierzom, stosować opancerzenie kadłuba samochodu, a co za tym idzie zwiększać jego masę, pogarszając przy tym własności trakcyjne, a kiedy opłaca się zastosować kołowe transportery opancerzone. Aby rozwiązać ten problem należy zwrócić uwagę na takie parametry taktyczno-techniczne jak: objętość użytkowa wnętrza, możliwość montowania określonego wyposażenia i uzbrojenia, ładowność. Ponieważ samochody są bardzie „wrażliwe" na masę stosowanych pancerzy, wymienione powyżej parametry mają niższe wartości w porównaniu do kołowych transporterów opancerzonych. Mając na uwadze powyższe parametry za najbardziej zasadne wydaję się, uwzględniając przytoczoną powyżej klasyfikacje, wdrażać samochody dwuosiowe i trzyosiowe lekkie oraz średnie, a w przypadku pojazdów czteroosiowych oraz ciężkich dwu i trzyosiowych zastępować je transporterami opancerzonymi.

Bibliografia

[1] Orłowski L.: Samochód patrolowo-interwencyjny Dzik. Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006
[2] Orłowski L.: Analiza celowości i możliwości technicznych opracowania samochodu patrolowo-interwencyjnego na podwoziu terenowym dla grupy antyterrorystycznej. Materiał niepublikowany, Sulejówek 2004
[3] Antal J.: MRAP - Mine Resistant Ambush Protected Vehicle Programme. Military Technology 5/2007
[4] Buslik M.: MRAP-y przeciwko fugasom. ARMIA nr 7-8. Wydawnictwo Kagero 2008
[5] Materiały producentów
[6] Stanag 4569.

Artykuł opracowano na podstawie materiału pt.: „Problematyka współczesnych pojazdów opancerzonych", który ukazał się w Kwartalniku Bellona 4/2009 po konsultacji z autorem ppłk. dr. inż. Przemysławem Simińskim.

Tabela 1. Poziomy odporności balistycznej [6]

• Uwaga obowiązuje w azymucie 360 ° dookoła pojazdu.

Tabela 2. Poziomy odporności przeciwminowej [6]

Artykuł powstał dzięki uprzejmości ppłk Przemysława Simińskiego.